ยิ้มช้า (ช้า)

posted on 04 Sep 2012 15:49 by blubox

หลายปีก่อนเราเคยหกล้มหัวเข่าถลอก แผล...หายดีแล้ว

หลายวันก่อนมีคนมาสะกิดให้เราก้มมองหัวเข่าของตัวเอง เราเห็นรอยแผลเป็น...

รอยแผลที่เกิดขึ้นจากลูกนกแค่ตัวเดียว

 

ลูกนกตัวนั้นตกลงมาจากรัง ตอนนั้นทางเลือกของเรามีไม่กี่ข้อ

พาลูกนกปีนขึ้นต้นไม้สูงชะลูด...ทำเป็นไม่เห็น...เก็บมันไปด้วย…เรา(จำใจ)เลือกข้อสุดท้าย

เราควรดีใจไหมที่ google หาคำว่า “ลูกนกตกรัง” เจอ

ข้อมูลที่จะช่วยให้ลูกนกไม่ต้องตายในวันนั้นมีเต็มหน้ากระดาษ...มันไม่ใช่เรื่องง่าย

 แต่เราและลูกนกตัวนั้นคงหัวรั้นและอึดพอกัน เราทั้งคู่อยู่ทดสอบความอึดกันได้เป็นเดือนๆ

ลูกนกทำหน้าที่อย่างแข็งขัน อ้าปากร้องจิ๊บๆ ขออาหารอยู่ตลอดเวลา

ส่วนเราทำหน้าที่ สร้างรัง เตรียมอาหาร พกพารังและอุปกรณ์เลี้ยงนกไปด้วยทุกที่

พ่วงหน้าที่รอบดึกด้วยการทำให้รังนกอบอุ่นอยู่เสมอ

 

ตลอดทั้งเดือนชีวิตเราวนเวียนอยู่กับนกแค่ตัวเดียว 

 

วันที่ลูกนกเริ่มขยับปีกและบินได้ในระยะใกล้ๆ...ใกล้...ถึงเวลาที่เราจะปล่อยลูกนกกลับไปในที่ของมันแล้ว

เราติดต่อคุณหมอใจดีท่านหนึ่งที่อาสาจะรับเลี้ยงและฝึกลูกนกให้สามารถใช้ชีวิตอยู่ในธรรมชาติได้

เรารอวันที่มีเวลาว่างมากพอที่จะไปส่งลูกนกให้กับคุณหมอ

 

“วันที่มีเวลาว่าง” เป็นแค่ข้ออ้าง...

 

เราเริ่มไม่แน่ใจ...จากการช่วยเพราะแค่สงสาร มันมีความรู้สึกอื่นๆ ปะปนไปด้วยรึเปล่า

เราไม่ได้รู้สึกอะไรที่นกตัวนั้นชอบมาวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเรา...ชอบมานอนหลับอยู่ในมือของเรา...

 เราไม่ได้รู้สึกอะไร

 

ในระหว่าง “วันที่มีเวลาว่าง” เดินมาอย่างเชื่องช้า “วันสุดท้าย” วิ่งเร็วกว่า

 

“วันสุดท้าย” เรายืนนิ่งมองลูกนกบนพื้น มีเลือดไหลออกมาจากปาก ตัวมันสั่น ตามันค่อยๆ ปิดลง

เราจำไม่ได้...ไม่ได้จำ...ไม่อยากจะจำ...ว่าตอนนั้นเราคิดอะไรอยู่...มันว่างเปล่า

“วันสุดท้าย” เราเห็นเพื่อนร้องไห้มากกว่าทุกครั้งที่เคยได้เห็น

เขาบอกเราว่าลูกนกเดินเข้ามาหาเขาจากด้านหลัง...เขาไม่เห็นมัน...

“วันสุดท้าย” เราได้แต่พูดว่าไม่เป็นไรนะ...มันเป็นอุบัติเหตุ

 

ไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหนกว่าที่เราจะเรียบเรียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมดและเริ่มร้องไห้ 

เราคงเป็นคนความรู้สึกช้าอย่างที่หลายคนเคยบอก เราช้า...ช้าในทุกๆเรื่อง

ช้าที่จะหา “วันที่มีเวลาว่าง”

ช้าที่จะทันนึกถึงคำเตือนที่เห็นตั้งแต่วันแรก “อย่าเลี้ยงลูกนกเหมือนสัตว์เลี้ยง อย่าให้คุ้นเคยกับคน”

 

ช้าแม้กระทั่ง...ร้องไห้

 

เราเคยพยายามลบและจดจำเรื่องราวต่างๆ แต่ไม่เคยทำสำเร็จ

บางเรื่องที่อยากจะจดจำบางวันกลับลืม บางเรื่องที่อยากลืมบางวันกลับชัดเจน

 

เรื่องราวพวกนี้กับตัวเราคงชอบอิสระพอกัน

 บางครั้งมันถูกลมพัดหายไปไกลและบางครั้งมันถูกลมพัดกลับมา

 

เราบังคับมันไม่เคยได้และคงไม่มีวัน...

นั่นเป็นสิ่งที่คนช้าอย่างเรารู้

 

Comment

Comment:

Tweet

Recommend