ผูกเชือกรองเท้า

posted on 09 Jul 2014 09:34 by blubox
เราจำไม่ได้ว่าผูกเชือกรองเท้าครั้งแรกเมื่อไหร่
คลับคล้ายคลับคลาว่าน่าจะช่วงประถม
มันเป็นเรื่องยุ่งยากสำหรับเด็กที่เคยสวมแต่รองเท้าติดกระดุม
แถมยังแยกไม่ออกว่าข้างไหนซ้ายข้างไหนขวา
แต่ความยุ่งยากนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เด็กแยกซ้ายขวาไม่ออกคนนั้นไม่ยอมสวมรองเท้าแบบผูกเชือก
การนั่งผูกเชือกรองเท้าทุกครั้งที่ต้องสวมเหมือนเป็นภารกิจสำคัญของชีวิต
บางครั้งพลาดพลั้งผูกเงื่อนตายลำบากใครต่อใครต้องมาช่วยแก้
 
เราจำไม่ได้อีกเหมือนกันว่าเมื่อไหร่ที่การผูกเชือกรองเท้ากลายเป็นเรื่องเกินจำเป็นของชีวิต
ในเมื่อชีวิตเต็มไปด้วยความเร่งรีบและสิ่งต่างๆ ให้ขบคิดมากมาย
การผูกเชือกรองเท้าโดนลดบทบาทจนไม่เหลือความสำคัญมากพอที่จะทำให้เรานึกถึง
เราจะทำให้ชีวิตตัวเองยุ่งยากขึ้นเพื่ออะไร กับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้
มันจึงกลายเป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะเดินออกจากบ้านโดยเหยียบส้นรองเท้าด้วยความเร่งรีบ
 
ชีวิตแบบเหยียนส้นก็ไม่ได้แย่
เราเดินเตร็ดเตร่ไปยังสถานที่ต่างๆ บางครั้งไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน
หลงทางไม่มีจุดหมายแต่อย่างน้อยก็ยังได้เดิน
จุดหมายอาจจะกลายเป็นเรื่องเกินจำเป็นของชีวิต
ในเมื่อชีวิตเต็มไปด้วยความเร่งรีบและสิ่งต่างๆ ให้ขบคิดมากมาย
 
 ถ้ามันเป็นการดิ้นรนเพื่อเรียกร้องความสนใจเฮือกสุดท้ายของเชือกผูกรองเท้า
มันได้ผลนะ
เช้าวันเสาร์เราเดินออกจากบ้านด้วยความเร่งรีบแต่เชือกผูกรองเท้าดันหลุด
เราเสียเวลาอันเร่งรีบนั้นเพื่อที่จะผูกมัน
 
เวลาไม่กี่วินาทีที่ผูกเชือกรองเท้าไม่มากพอที่จะทำให้เราค้นพบข้อคิดสำคัญของชีวิต
แต่มันมากพอที่จะทำให้เราหยุดและบอกตัวเองว่าเรากำลังจะไปที่ไหน
 
กำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางใด
 
 
ตอนนี้หากจะมีเรื่องยุ่งยากเล็กๆ น้อยๆ อย่างการผูกเชือกรองเท้าเพิ่มเข้าในชีวิตที่มีเรื่องยุ่งยากมากมายของเราอีกสักเรื่องคงไม่เป็นไร
อย่างน้อยเราจะมีเวลาไม่กี่วินาทีเพื่อบอกกับตัวเองว่า
เรารู้นะว่ากำลังจะไปที่ไหนและเราไม่ได้หลงทาง
 
 
 
 ปล ตอนนี้แยกซ้ายขวาออกแล้วด้วย

Comment

Comment:

Tweet

Recommend